Theo's dagboek

  Eigen werk. Reeks puur natuur 

Wij, echtgenoot A en ik, hebben jaren geleden afgesproken dat wij niet meedoen aan dagen zoals Valentijn. Er vliegt een dikkontige cupido/ engel met een pijl en boog rond en het verrekte blaag vuurt pijltjes op je af waardoor je volgens de spelrgels, smoor verliefd wordt en je suf gaat kopen aan kaartjes, chocolade en alles wat op een hartje lijkt. Nee, daar doen we niet aan mee! Bolleke Bengel kan de boom in met zijn pijl en boog daar zijn we inmuum voor!Toch gebeurde er iets vreemds deze 14e februari. we waren op weg naar A. zijn jarige moeder maar zouden voor we op bezoek gingen eerst nog de plaatselijke Aldi aandoen om een grote hoeveelheid kattengrit in te slaan. Als je bij een Aldi komt vindt je altijd dezelfde artikelen aleen de plek kan veschillen. Zo hier dus ook. Al zoekend naar de kattengrit gingen we ieder een kant op. Plotseling stond A . naast me en vroeg:heb jij een airfryer? Ik zat met m'n hoofd tussende eieren en het bakmeel en wilde net de rozijnen induiken, en mo...

  We zijn allemaal benauwd voor onverlaten die op onverwachte momenten op huisbezoek komen en zich gretig te goed doen aan onze  "waardevolle" spullen. De kandelaars van tante Door, het zilveren bestek van oma of de trouwring van de overleden echtgenoot. Het is in onze ogen niet vervangbaar het herinnert aan dierbaren. Vaak is de herinnering belangrijker dan de echte waarde van iets. Menig huis is tegenwoordig uitgerust met een alarm installatie waar je u tegen zegt. Er wordt alarm geslagen, doorgeklikt naar een centrale. Alarmbellen geactiveerd en videocamera's worden knipperend wakker en leggen alles vast, ook hoe wij zelf met ons haar in de war en (dames) zonder make-up maar met honkbalknuppel door het huis trekken en ruimte voor ruimte controleren. Wij wonen in een oud huis en voelen ons zeer veilig. Vooral omdat Ridder Leo de wacht houdt. Ridder Leo stond bij goede vrienden in huis, en er werd gezocht naar een huis waar hij een oogje in het zeil kon houden. Er was ni...

  Het is er dan eindelijk van gekomen :❄❄❄sneeuw ❄❄❄! Het werd op het nieuws breed uitgemeten. We moesten thuisblijven, de stoep pekelen en de kaarsen bij de hand houden, er kon van alles gebeuren. Een gewaarschuwd mens....... En waarachtig, alsof de weermannen en vrouwen zelf waren afgereisd naar de noordpool om het eens even te regelen dat Nederland wit zou worden. Eindelijk sneeuw!!. En dat gebeurde in de nacht van zaterdag op zondag. We volgden het alsof het corona was, van uur tot uuur was er een weerman/vrouw paraat om ons bij ten pratenover hoever Nederland al onder de sneeuwval was lamgelegd. Want ons Nederlanders kennende jeremijeren we ons nu blauw over de ellende die er nou weer ons volkje bedreigd. We kunnen niet meer met de trein, NS heeft alles stilgelegd. Ik heb nooit begrepen dat wij een mooi weer treinsysteem hadden. Bij 15 graden en mooi weer rijden er treinen, maar wordt het  nou boven de 30 graden rijden ze ook niet meer. Getekend de NS. Een excursie naar I...

  Deze foto deed mij weer terugkeren in de jaren '60. We hadden nog geen televisie. Die hadden de buren wel en daar werd dus ook 'alles' gekeken wat er te kijken viel. Van Riky en Slingertje, Barend de Beer en de andere kinderzaken. Het was best te doen hoor, maar mijn vader die aan de Nederlands/Duitse grens stond wist op een dag een gouden deal te sluiten met een collega en kocht een televisie! Het ding moest met twee volwassen mannen binnen worden gedragen en werd op het radio/grammofoonmeubel gezet dat mijn grootmoeder in een royale bui voor ons had aangeschaft. In een hoek van de kamer werd plotseling een raam op de wereld geplaatst en we konden er ook nog plaatjes draaien en radio luisteren. De buurt had er weer een kijkpunt bij.  Voor mijn vader begon er ook ellende. Hij moest met angst en beven, hij had behoorlijk hoogtevrees, het dak op om er een antenne te installeren. Zonder die antenne had je alleen sneeuwstorm en krassend geluid. Met hulp van de buurman werd er...

We zijn allemaal in de aap gelogeerd met het uiterst besmettelijk virus! Hoe je het beestje ook noemt, het houdt ons in een stalen greep. 1,5 meter afstand, geen hand, geen kus of omhelsing, geen visite, slechts één persoon te ontvangen. Ik noem het op maar u kent de regels ook. Charlois is uitverkozen als proefgebied, en om het testen makkelijk te maken zijn er 10 teststation ingericht. Zo ook op de Charloise kerksingel alwaar ik mij vrijdagmorgen om 9.40 meldde voor mijn test. Het was heel rustig en na mijn burgerservice nummer te hebben noteren/controleren kon ik doorlopen naar een vriendelijke mevrouw die mij de test zou afnemen. Eerst de kokkerd snuiten, het was niet de bedoeling dat ze al een staafje vol had voordat ze op de juiste plek was aangekomen. 1,2,3 was haar insteek. Ik slaagde glansrijk en kreeg een zakje met tissue als bonus mee naar huis. Ik vergat te vragen hoelang het duurde voordat de uitslag binnen zou kunnen komen. Kniesoor die daar op let, we zien wel. Thuisgeko...

Zo'n anderhalf jaar geleden ben ik lid geworden van "Plantenasiel Rotterdam" Een club van plantenredders pur sang. Ik had, zoals altijd, een pit in de grond gestopt en er kwam zowaar iets groens uit. Om het twijgje levensvatbaar te houden heb ik de hulp ingeroepen van het Plantenasiel Rotterdam en zowaar kwamen  er bruikbare tips binnen over watergeeftijden, soort pit, wat vooral niet te  l.  doen en wat we wel moesten doen. Eentje was het duidelijkst : schaf een andere plant aan,  voor deze is geen kruid meer gewassen, wegpleuren! Duidelijke Rotterdamse taa Ik ben lid gebleven want ik heb wel iets met plantjes. Alleen zie ik nu toch een berg niet te redden groen voorbij komen! Een oproep : zojuist heb ik bij de vuilnisbak een yuka zien staan. Wie redt hem, ik heb geen plaats meer!! Er staat een locatie van een vuilnisbak in Ol mmoord bij, dus niet naast de deur. Nou nodigt het plaatje ook niet gelijk uit om met knipperlichten aan ons een weg te banen naar de getiran...

 Het is even stil geweest met de vertelsels uit Charlois. ik was even uit het vaste ritme geraakt. Er is hier niets gaande, we zijn niet ziek, niet in coronadip, geen hongerstaking, eigenlijk gewoon lui denk ik. We hebben een rustige kerst gehad, 2 januari de kerstboom uitgezwaaid en in de kast opgeborgen. Onze gouden hulp heeft de restanten van  de troep opgeruimd. Wat een verademing alles  weer weg ik ben , heel eerlijk, dol op dingen en dingetjes.Het huis bevat schatten aan prullaria die ik in de jaren heb bijeen gesprokkeld. Die strooi ik ook rond in het grote huis, en verras echtgenoot A. met dingen die hij nog nooit heeft gezien. Het blijft leuk om iets te vinden. Helaas ligt het nu helemaal stil, ik vind niets op het moment, alle kringloper zijn gesloten. gelukkig weten vrienden mij ook te vinden! een klok, gemberpotten en twee prachtige schilderijen.  Voor de duidelijkheid:dit is NIET bij ons!  die gemberpotten waren mij eerder beloofd maar de eigenaress...

  Het is coronatijd en zijn allemaal een beetje uit het lood geslagen van de maatregelen die er momenteel nodig zijn om gezond en wel het nieuwe jaar te kunnen halen. Daarom was het des te leuker dat een groep vrienden de koppen bij elkaar heeft gestoken en een “walking dinner “ voorstelde .Normaler wijze zouden we 6 adressen, ieder een gang koken en de avond zelf trek je dan as groep van adres naar adres om te genieten van een lekker hapje. Een koninklijke formule, een hele maaltijd met vrienden en maar een gang te koken. Alleen dit jaar was er een beperkt aantal mensen toegestaan…… De denktank is niet voor een gat te vangen en kwam met het fantastische idee om ipv bij elkaar op bezoek te komen, je gemaakte gerecht rondbrengen en via Zoom bij elkaar op visite te komen! Om 13.00 begon de whatsapp te draaien en rolde de foto’s binnen van beginnende kokers, draaiers, kloppers. Voorpret dus. Om 17.15 uur was de openingtoast en het startschot voor de eerste voorgerecht te gaan rondbren...

  Het is ieder jaar weer tobben zuchten en sakkeren. Die kerstboom ook ieder jaar! Wat mij betreft mogen we het ding eens in de vijf jaar zetten, en dan een half jaar laten staan, dat zou een hoop gesappel schelen. Wij hebben al gekozen voor een kunstboom. Ja, zo’n plastic joekel die we deze keer midden in huis opstellen. In de loop zeggen kenners, maar sinds mijn grootmoeder in de hemel is hoeven we niet meer bang te zijn dat er bij het passeren van de boom een schijnaanval werd uitgevoerd door grootmoeder, alsof ze werd aangevallen door die groene lieverd. Er donderde altijd wel wat ballen uit en lieten ver voor kerst het leven. Hup weer een vogeltje minder, tjee weer een sneeuwbal gefilistijneerd. Als ze in de hemel ook een kerstboom zetten   zullen ze geregeld op nieuwe ballen uit moeten maar die kunnen ze bij een overleden glasblazer gewoon bestellen! Voor een korting op het vagevuur doen die vast hun best. De plaats hebben we dus bepaald nu moet het struikje in elkaar ...

 Het was de bedoeling om lekker naar Keulen te gaan en er eens even helemaal tussenuit te zijn, maar covid 19 maakt dat het helemaal anders loopt. Ons aller Mark Rutten heeft liever dat we niet naar het buitenland gaan en verder zo dichtmogelijk in en rond het eigen huis banjeren. Keulen zat er dus niet meer in en Arnhem, niet ver van de Duitse grens kwam in zicht en in aanmerking als vervanging. Tadaa, we zijn dus in Arnhem, in een erg leuk appartement in de binnenstad. Aan de winkelstraatzijde is een glazen deur die toegang biedt naar de appartementen. We hebben voor de vrijdagavond, een optreden in het voormalig Muze Sacrum van Phion, orkest van Gelderland en Overijssel, eelco Bosch van Rosenthal en sopraan Robertha Alexander. Met 30 mensen mochten we de immense zaal in en genieten van een heerlijk optreden. Na afloop knorde het maagje, maar de horeca is nog steeds potdicht. Echtgenoot A had een afhaalmaaltijd geregeld bij restaurant Fallstaf. Het was bij thuiskomst een half uur...

  Een blog   Het is iedere dag een terugkerend ding: wat eten we???   Een   vraagstuk waar ik mij thuis het hoofd over breek. Nou breek, ik word gesteund door zo’n 6000 kookboeken en boekjes EN een aansluiting op internet als de boeken tekort schieten. Het liefste haal ik de maaltijd uit de   boeken, ze zijn mij erg dierbaar, maar natuurlijk wordt er ook mening maaltijd zonder hulp van geschriften en you tube bereidt. Gewoon aardappelen, groenten, vlees draai ik mijn hand niet om, alhoewel aardappelen koken niet mijn sterkste punt is. Ik heb er een handje van om de piepers rauwig op te dienen en echtgenoot A. bloot te stellen aan een knapperig aardappeltje. Niet toegevend dat ze nog een 5 minuten hadden moeten doorkoken knaag ik ook een aardappel weg. Verder zijn er geen moeilijkheden en eten we er goed van. Ik heb een bek in de collectie waarin vreemde zaken zijn die wij mensen schijnen te verorberen. In   Whunan schijnt er een markt te zijn waar v...

Wat zeg je?? H et is voor mensen die iets aan hun oren mankeren niet makkelijk om aan de babbel te blijven in de winkel. Door het dragen van mondkapjes is het onmogelijk te liplezen. Je doet het dus met wat je hoort en dat levert pijnlijke momenten op. Ik kom de supermarkt binnen en een meisje(de winkelwagentje/ boodschappenmandje sterilisator) begroet je: ‘goewauiuoeantje’ ze kijkt stralend bij dat zie ik.   Ik Zie haar hand gebaren richting een door haar gesteriliseerd mandje. Ik neem er een en ga die winkel in. Kap mijn boodschappen. Het eerste pak vla en ik ga niet alle pakken vla bepotelen om vervolgens toch maar yoghurt te nemen. T ’s toch waar??! Ik heb thuis bedacht dat we mosselen eten dus begeef ik mij monter naar de visafdeling, drie schapjes bij het vlees en de kip. Geen mosselen, toch maar even vragen; Met mondkapje articuleer ik overdreven of er nog mosselen zijn of komen? De assistent   facilitaire zaken( vakkenvuller) laat zijn dozen de dozen en zegt: jia...

  Winkelen Het was een drukke dag, zoals altijd. Ik moest boodschappen doen bij de winkels bij ons op de Wolphaertsbocht en had besloten dat ik mijn boodschappenkarretje mee zou nemen want er most nogal wat zware zaken meegenomen worden. Ik doe mijn boodschappen graag vroeg op de dag, dan ben ik nog het fruitigst en loop dan niemand voor de voeten. Ik wissel bij de supermarkt van kar, neem een winkelwagentje en klik mijn eigen kar voorop. Volle kar en twee plastic zakken keerde ik terug naar Bellevue . de deur open maken vergt dan toch wel wat handigheid maar door het karretje onderaan de trap te laten staan en eerst de deur open te doen is een goede oplossing. Tassen alvast mee naar boven genomen deed ik de sleutel in de deur en meteen ging mijn telefoon. Dat bleek onze buurman uit Frankrijk te zijn. I worstelde mij onder m’n tassen vandaag en nam op. Terwijl ik stond te praten in de deuropening kwam er een mannetje aan met zijn capuchon over zijn hoofd getrokken. Nou lopen ...