Theo's dagboek

Ik liep tussen de buien door even door het park, zo maar, een luchtje scheppen. Op het eerste bank die ik tegen kwam zaten twee Poolse heren en één Poolse dame, druk te converseren. Waarover dat ze het hadden bleef voor mij een raadsel maar het klonk feestelijk.  De blikjes kletsten tegen elkaar en de inhoud verdween in enorme teugen in het keelgat.' Dag mieneer, alles goed met u?' Alles goed dank je!! Verder gelopen daagde het tweede bankje op waar een man en een vrouw naar een klein radiootje zaten te luisteren. Soms, als er een stilte viel overlegde zij en luisterden weer aandachtig. De radiostem zei wat en op de bank brak de zon door! Ze had het toch gezegd, ha ha!!! Het transistortje werd afgezet en er werd nog wat na gekeuveld. Wanneer luisteren wij naar een transistortje vroeg ik mij af? Mijn grootouders luisterden altijd naar de radio. Ze hadden een transistor in de keuken en die werd om vijf voor twaalf aangezet voor het nieuws en bleef dan aanstaan en volgde de...

Na de verhuizing naar de Wolphaertsbocht kwamen er verschillende dingen tevoorschijn waarvan ik dacht dat die voor altijd verloren waren gegaan. We woonden 20 jaar in het zelfde huis en alles leek een eigen plekje te hebben. Zo opende ik een doos en daar kwam de vredespijp uit die mijn oudoom pater Kees Meuwese had gerookt met de Papoea's in Nieuw Ginea . Hij was samen met een medebroeders erop uit gegaan om de Koppensnellers in Nieuw Ginea te kerstenen. Een niet bepaald makkelijke klus want deze mannen waren niet vies van een knisperend gebakken pater. Beladen met spiegeltjes en kraaltjes trok hij de jungle in en wist het vertrouwen te winnen van een groep koppensnellers. Die mensen wisten niet wat ze zagen, een wit spook, met een lange baard en die zelf hun voeten konden uitdoen . Toen de hele stam de beide witte heren hadden bepooteld, werd er besloten dat er een vredespijp gestopt moest worden. Zo geschiedde. Heeroom Kees kwam geregeld met verlof naar Nederland en logeerde...

Het was de week van garnalenkroketjes en lamsbitterballen. Leuk om te maken, heerlijk om te eten. De diepvries zit weer vol! De wijnkelder is gisteren weer aangevuld, laat de winter maar komen.

Op een wat sombere dag dwarrelde ik over de Wolphaertsbocht, in het kader van iedere dag een frisse neus halen, want zo'n lekker kuierweer was het nu ook niet. manmoedig zette ik een stapje bij terwijl de eerste spatten weer uit de hemel kwamen. Er kwam knarsen en piepend een tram voorbij, een mevrouw in een enorme zwarte Jas zat heel tevreden naar buiten te kijken, ze genoot zichtbaar dat ze droog zat.  Nou ik was bijna thuis, ik keek  om me heen en plots zag ik een raam , nou zeg maar een etalage op een plek waar geen winkels zijn!  Een raam vol met zoetigheden! taartjes, snoepjes,  bonbons, cakejes!! Een waar luilekkerland! Ik vergat de regen en keek mijn ogen uit, dat we zo dicht bij huis een banketbakkerij hadden?! Deze bakker (m/v) maakt zijn creaties niet met deegroller en garde maar gebruikt breinaalden en haakpennen. Ongelooflijk, gehaakte koekjes en gebreide chocolade cakejes, kersenzuurtjes en cupcakejes. Het raam ernaast stond vol met andere creaties. ...

Toen ik dit weekend de Volkskrant open deed, de papieren versie, viel mijn oog op een artikel met als titel : mensen zijn gemaakt om te scharrelen. Daarbij foto's van walvisseen, schildpadden en aapjes. Onderaan het artikel een foto van  een verouderingsexpert. Het schijnt zo te zijn dat wij mensen ons veel te sappel maken in het leven en dus ook harder slijten. Dat geeft ongemakken en heeft een vroegtijdge dood tot gevolg. Ze hebben een bij verzwaard met loden gewichtjes, allemaal heel klein natuurlijk , en wat bleek ,de bij legde eerder het loodje dan een niet verzwaarde bij. Grappige woordspeliing.   Een mannetjes en een vrouwtjes aap stichten een apengezinnetje en pa zorgt meer voor de koters dan ma. Dat kost pa wel in levenstijd, hij piept er eerder tussenuit dan moeders. Afgetobt en uitgeteld legt hij het moede hoofd te rusten . Ook voor mensen schijnt dit op te gaan. Zet je de vuilniszak buiten en haal je de  kratjes bier  bij de supermarkt dan kost d...

Het is een jaarlijks terugkerend evenement waar veel mensen veel waarde aan hechten. Je moet komen, verplicht zitten op de daarvoor bestemde plaats, mannen bij de mannen, vrouwen bij de vrouwen. Twee kopjes koffie, waarvan eentje met taart of vlaai en eentje met de bonbon! Daarna wordt je geacht geen koffie meer te nuttigen maar over te gaan op iets stevigers. Wil je een derde kopje koffie dan gooi je het hele protocol onderste boven. De koffiepot is leeg er wordt5zuibig omgesprongen met koffie, en ze weten niet wat erbij te presenteren. Immers, na de koffie komen de worstjes en de kaasblokjes met of zonder augurk, de chipitos, wokkels en andere hartigheden die niet met koffie samengaan. Het is voor oudere mensen vaak ook een hele happening dat jarig zijn. Hoe ouder je wordt des te meer wordt je met de neus op de feiten gedrukt dat het leven eindig is en dat je weer een stapje richting magere Hein hebt gezet. Er komt steeds minder verjaarsvisite, broers en zussen vallen weg en op zo...

Vanmorgen stapte ik de deur uit om de nodige karweitjes op te knappen. De bouwmarkt, de supermarkt en naar de bakker voor vers brood. Het miezerde maar dat mocht de pret niet drukken . Ik trok de deur achter mij dicht en keerde mij om, om het trapje af te gaan. Er liepen ook twee moeders met wandelwagen en een loslopend kereltje met een perfect geschoren kapsel voorbij. Beide mama's waren druk doende op Facebook en WhatsApp. Veel werd er niet gezegd soms wat gegiecheld. Of ze elkaar nu een berichtje stuurde kon k natuurlijk niet zien maar dat het nou zo joepie was dat ze met  elkaar op pad waren leek mij verre van. In eens zette mama A het op een  schreeuwen. Het jochie deed schijnbaar iets verkeerd en kreeg de volle laag. Hij keek wat bedrimmeld maar was snel genoeg om aan de zwaaiende hand van mama te ontkomen. Dat had hij meer gedaan. Door het snerpende geluid van de mama was ook het kindje in de wandelwagen ontwaakt en zette een keel op wat mama helemaal in toorn deed ont...

We waren door de nietjes heen. Altijd als je nietjes nodig hebt zijn ze niet te vinden of op! We hebben een laatje waar de nietmachines liggen en in datzelfde laatje bewaren we ook de nietjes, logisch toch? we hebben kleine nietjes voor het blauwe nietmachientje, middel nietjes voor het gewone netwerk en spijkernietjes voor het op zijn plaats houden van zwadere dingen. Het probleem zat hem in de gewone nietjes dus zat er niets anders op dan een paar doosje in te slaan. ik stapte op de fiets en bedacht me waar ik de aankoop van de Week zo gaan doen. Het was prachtig weer dus een eindje fietsen leek me wel leuk dus al peddelend kwam ik op Pendrecht uit. Er stond ook nog een tube blauwe verf op het lijstje en kwam ik uit bij de A winkel. Het is er altijd druk en je moet weten wat je nodig hebt en je daar goed aan houden want voor je  het weet kom je thuis met veel meer spullen. Ik ga op zoek naar de nietjes, en terwijl ik zoekende ben voel ik mij bekeken. Begluurd. Alsof BIg Brothe...

Vanmorgen moest ik voor twee afspraken in het Erasmus MC zijn. Dus kachelde ik op de fiets naar de tunnel. Ik ga altijd met de lift want met fiets de roltrap nemen is niets voor mij, de lift zit er niet voor niets. Ik kom aan de andere zijde boven, de deuren zoeven open en ik sta tot mijn middel in het tentenkamp der Nederlandse Strijdkrachten. Grote kratten blokkeren bijna de gehele doorgang. Is de oorlog op Noord uitgebroken? Moet ik terug naar huis en direct 50 kilo rijst, 20 kilo bruine bonen en 10 kilo koffiebonen inslaan?? Nee hoor het zijn gewoon de voorbereidingen voor de havendagen Goed volk dus, dat wordt een weekje lol trappen. Ik fiets verder want ik het ziekenhuis houden ze niet van wachten. Dat doen wij wel. Binnengekomen in de grote hal scan ik m'n paspoort en het apparaat spuwt een stook uit met alle afspraken en tijd en looproute. Dat heb je wel nodig want het is erg groot. op afspraak 1 aangekomen mag ik aan de koffietafel gaan zitten om de zorgwijzer in te v...

Hare poezigheid Catharina 'de de Kleine' springt op bed voor de dagelijkse kroelpartij.

Het is voor mij een bron van inspiratie en bijzondere ontdekkingen . Het geeft rust ,leidt af , brengt je op nieuwe ideeën, het verpletterd, verbaasd , en doet je soms huiveren: een kookboek  In de loop der jaren heb ik heel wat boeken in de hand gehad, bekeken ,besnuffeld of er soms een bende van gemaakt. Ik vind nu nog wel eens krenten of heb een bladzijde met een chcoladeveeg in mijn boeken . Ze zijn me ook allemaal even dierbaar. Van het kleinste tot het aller zwaarste boek. Het is begonnen uit interesse in wat er gebeurt bij het koken,bakken of stomen van een produkt. Wat gebeurt er met de suikers, de vitamines en waardoor ontstaan verbindingen die perfect zijn in onze voeding. Het is zalig om voor het slapen gaan een boodschappenlijstje te maken voor een heerlijk dessert. Ik lig soms te watertanden als ik een recept lees.  Het zijn ook zoveel boeken geworden dat ze niet meer in de kast kunnen op de muziekkamer maar dat er ook een deel zijn verhuisd naar het so...

Het had even geduurd, maar afgelopen zondagmiddag was het zover: Het huiskamer concert op Bellevue . We hadden een ensemble gevonden op viool en cello en voor deze dag uitgebreid met een pianist(e). Er waren gasten uit Overijsel, Brabant en Zeeland en de nodige buurtbewoners wisten de weg naar Bellevue te vinden . Het was stralend weer wat goed uitkwam voor de verloop van het concert, we konden in de tuin een luchtje scheppen en een kopje koffie of iets anders nuttigen tijdens de pauze . Mooi meegenomen. Het was rond kwart voor een toen de bel klonk en onze Japanse vriendin, gekleed in een schitterende Japanse outfit, zou de gasten ontvangen. Voor ons stond een zeer breekbaar oud vrouwtje met haar vazal, later zou blijken dat het de Boze Heks van het Noorden 't zijn, die niet alleen bij ons krassende haar wensen kenbaar maakte maar zich ook tegenover onze gasten ergerlijk  en zeer onredelijk gedroeg. Het ensemble druppelde ook binnen en nam hun plaatsen in die door de to...

Vrijdag nog maar eens kousenband gezaaid. Ik had nieuwe voorraad zaad gehaald op de markt. De boontjes vrijdag geplant en vandaag, maandag staan ze al boven de grond. Dat beloofd nog een oogst.

De titel Fipper doet je op het verkeerde been zetten, je denkt dan eerst aan Flipper de Flapper, wat een dolfijn, om trots op te zijn. Uit mijn jeugdjaren, waar je met open mond naar zat te kijken. Flipper beleefde van allerlei avonturen en stak zijn jolijt niet onder stoelen of banken. We hadden ook Rikky en Slingertje op de TV, een jongen met zijn pratende aapje. Barend de Beer, Q & Q, Floris en vele andere series waar hele kinderscharen voor thuisbleven of zich voor de televisie van buurvrouw Jansen posteerden. Buurvrouw Jansen had zelf geen kinderen en de kinders uit de buurt waren van harte welkom. Er was zelf een glaasje ranja, oranje, om het allemaal nog aangenamer te maken. Tjonge dat waren tijden.  Nu de flipper waar het stukje over gaat. De flipperkast! Als kind nooit naar omgekeken maar als gast van 22-23 jaar begon het zo'n beetje.  Af en toe, als zo'n kast binnen bereik stond, vaak in cafés , en daar kwam je niet, maar ook wel een enkele op de kermis. Je...

Het is altijd een traktatie warm of koud , ze blijven lekker: worstenbroodjes ! Heel Brabant is er er groot mee geworden en er kan dan ook geen moment voorbij gaan of het worstenbroodjes doet zijn intrede. Op visite, bij een gewone uitvaart (crematies hebben cake) , het einde van een huwelijksfeest niemand gaat huiswaarts zonder eerst aan de worstenbroodjes te zijn gegaan. Sinds we op Charlois wonen eten we veel minder worstenbrood. De bakkers hier zien geen brood in het worstenbroodje, waarom zou je een broodje om een worstje bakken? Je kunt een worstje ook gewoon met een broodje eten of een boterham erbij nemen. Al dat gedoe, voor je het in de gaten hebt hangt het worstje eruit en wordt droog ,plus heb je dan een hap broodje ZONDER worst. Ook de grootte van het worstje is zeer belangrijk. Te veel worst maakt het voor de verkoper alleen maar duur ,veel worst moet betaald worden. Te weinig worst in het worstenbroodje is helemaal een doodzonde. In Bergen-op-zoom zingen ze met de car...

Al een tijdje loop ik te denken om eens een mooi braadstuk van 5-6-7 koteletten te bereiden maar dan moet er wel een gelegenheid zijn, De gelegenheid is inmiddels gevonden dus ik op mijn fiets oud charlois in om een braadstuk te schieten. Het aangewezen adres voor dit soort culinaire hoogstandjes is slager van Ginkel. De ambachtelijke slagert. Als ik binnenstap ben ik de enige klant , een heerlijke geur van gebraden vlees omringt me en ik doe mijn bestelling bij de vriendelijke juffrouw. Die vertrekt geen spier als ze mijn wensen hoort en gaat terug naar achteren waar ze de bestelling herhaalt. Ook daar valt de bestelling onder de gewone vleesverkoop en niemand komt kijken hoe die meneer er nou wel uitziet en die zulke stukken vlees koopt . Intussen piept de oven dat de inhoud klaar is en eruit wil. De slager komt naar voren met een kostelijk braadstuk waar je niets aan kunt verpesten. Hij draagt het over aan de winkeljuffrouw en gaat zelf snel naar de piepende oven. Een stoomwolk...

Vorig  jaar kwamen de buren terug uit Frankrijk met een krat vol heerlijkheden uit de moestuin. tomaten,courgettes, sla, appelen en Nieuw-zeelandse spinazie. Het is veel stugger dan de spinazie die wij kennen, die is zacht en heeft een korte kooktijd. deze heeft hee langere kooktijd en blijft steviger . wij kennen ook de Turkse spinazie die tussen deze twe soorten inzit wat deicaatheid betreft. een maand later brachten ze weer spinazie mee maar deze keer was een enkele tak doorgeschoten en had zich zaad gevormd. Dat moet ik dus in de grond stoppen!! Gewacht tot dit voornaam en de daad bij het woord gevoegd en in mijn buitenkasje in maart uitgezaaid. Het kwam goed op en voor wij op vakantie gingen de spinazie eeen plekje in de tuin gegeven. om heel eerlijk te zijn ben ik ze vergeten, ze  hebben wel heel keurig water gehad maar ons bord  hebben ze niet bereikt. Tot ik vanmorgen de tuinstoelen goedzette, toen kwam er deze prachtige Nieuw Zeelandse spinazie tevoorschijn ....

Het blijft droog, de buienradar voorspelt een heeel klein buitje en dat gaat linksom aan Rotterdam voorbij. De Heilige Google voorspelde ook geen regen dus het plan om naar de Pleinbios te gaan kon doorgaan. Leuk, naar Laurel en Hardy en wat van het leven van twee der grootste komieken die er geleefd hebben. Na het eten nog thuis koffie gedronken en rond 20.30u op de fiets naar de pleinbios. Zal ik de paraplu of een jack meenemen? Welnee, niet nodig buitje linksom en de komende 2,5 uur droog dus geen gesleep met allemaal overbodige rotzooi. Goed, ik was overtuigd. Meestal ben ik de grote sleper en wantrouw ik iedere weersvoorspelling. Ik ga op pad met regenjack, paraplu, hoed, en zeiltjes want je weet maar nooit. Echtgenoot A. beperkt zijn bagage tot een minimum en terwijl we door een stadje sjouwen breekt het zweet mij uit. Die jas is te warm, van de hoed krijg je een punthoofd van en je haar staat alle kanten op als je hem afzet, en zeiltjes zijn helemaal niet nodig! Wanhopig pr...